Frika dhe biçikleta: muri i padukshëm
Frika dhe çiklizmi: një nga arsyet pse shumë ende nuk e përdorin biçikletën si një mjet transporti.
Ne analizuam shkaqet dhe pasojat e saj.
Në një nga citimet e saj më të famshme, shkencëtarja (dhe çiklistja) Marie Curie tha se “ne duhet të kuptojmë më shumë për të pasur frikë më pak”. Me fjalë të tjera: kemi frikë nga ajo që nuk e dimë. Ne jemi të frikësuar nga i panjohuri. Dhe, mbi të gjitha, atë që kurrë nuk kemi kapërcyer. Por është gjithashtu e vërtetë se frika është e paarsyeshme dhe e fuqishme, paralizuese dhe, mbi të gjitha, e bën të pamundur që ne të gëzojmë dhe të jemi të lirë.
Motivet
Ata prej nesh që po pedalojnë rreth qytetit, dhe veçanërisht ato në qytetet e mbushura memakina, kanë dëgjuar herë të panumërta nga miqtë apo të afërmit duke thënë se “Unë do të doja të shkoja në punë me biçiklete , por kam frikë”. Dikush mund të mendojë, pra, se kjo frikë është shkaku kryesor pse rrugët tona nuk janë të mbushura me biçikleta.Megjithatë, nuk është kështu. Barometri i fundit i biçikletës tregon një fakt të rëndësishëm: vetëm 4.5% e të anketuarve tregojnë frikë si arsyeja kryesore për mos pedaluar, shumë më poshtë argumente të tjera të tilla si të mos kenë një biçikletë në shtëpi (17.7%), preferojnë të ecin (11.1% ) ose të zgjedhin makinën (10.3%).
Ata prej nesh që po pedalojnë rreth qytetit, dhe veçanërisht ato në qytetet e mbushura memakina, kanë dëgjuar herë të panumërta nga miqtë apo të afërmit duke thënë se “Unë do të doja të shkoja në punë me biçiklete , por kam frikë”. Dikush mund të mendojë, pra, se kjo frikë është shkaku kryesor pse rrugët tona nuk janë të mbushura me biçikleta.Megjithatë, nuk është kështu. Barometri i fundit i biçikletës tregon një fakt të rëndësishëm: vetëm 4.5% e të anketuarve tregojnë frikë si arsyeja kryesore për mos pedaluar, shumë më poshtë argumente të tjera të tilla si të mos kenë një biçikletë në shtëpi (17.7%), preferojnë të ecin (11.1% ) ose të zgjedhin makinën (10.3%).
Një rrezik i mbivlerësuar
“Frika I step njerëzit per përdorimin e biçikletës, pa dyshim,” thotë Manuel Martín, sekretar teknik i koordinatorit ConBici. “Shumë njerëz nuk ecin nëpër korsi me shumë se 30 km/h ose në rrugë për shkak të frikës së ndarjes së hapësirës me një automjet prej disa tonesh, ashtu si të tjerët frikësohen se biçikleta e tyre do të vidhet ose nuk do te parkohet ne rruge me kycin më të mirë.Frenat janë subjektive, por statistikat tregojnë se ato janë një perceptim i mbivlerësuar i rrezikut.Është sikur një avion të rrëzohet: mundësia që një aksident i tillë të përsëritet është shumë i ulët, por prap njerëzit e mednojnë ate pavarësisht se është një nga mjetet më të sigurta të transportit “.
Shumica e fajit është trajtimi që media I bën çiklizmit urban. Kur disa vjet më parë drejtori i Drejtorisë së Përgjithshme të Trafikut (DGT), María Seguí, i vuri në tryezë mundësinë që të detyronte çiklistët urbanë të veshin helmeta, televizionet dhe gazetat të mbusheshin me imazhe të çiklistëve të pamatur. Edhe sot, kur numri i çiklistëve ka avancuar në disa vite më shumë se në disa dekada, është e shpeshta të dëgjosh disa shoferë që po protestojnë kundër nesh. Fraza që përsëritet, pothuajse si një refren, është “biëikleta është rreziku “. Por në të vërtetë duhet të jetë ” makina është rreziku “.
“Frika I step njerëzit per përdorimin e biçikletës, pa dyshim,” thotë Manuel Martín, sekretar teknik i koordinatorit ConBici. “Shumë njerëz nuk ecin nëpër korsi me shumë se 30 km/h ose në rrugë për shkak të frikës së ndarjes së hapësirës me një automjet prej disa tonesh, ashtu si të tjerët frikësohen se biçikleta e tyre do të vidhet ose nuk do te parkohet ne rruge me kycin më të mirë.Frenat janë subjektive, por statistikat tregojnë se ato janë një perceptim i mbivlerësuar i rrezikut.Është sikur një avion të rrëzohet: mundësia që një aksident i tillë të përsëritet është shumë i ulët, por prap njerëzit e mednojnë ate pavarësisht se është një nga mjetet më të sigurta të transportit “.
Shumica e fajit është trajtimi që media I bën çiklizmit urban. Kur disa vjet më parë drejtori i Drejtorisë së Përgjithshme të Trafikut (DGT), María Seguí, i vuri në tryezë mundësinë që të detyronte çiklistët urbanë të veshin helmeta, televizionet dhe gazetat të mbusheshin me imazhe të çiklistëve të pamatur. Edhe sot, kur numri i çiklistëve ka avancuar në disa vite më shumë se në disa dekada, është e shpeshta të dëgjosh disa shoferë që po protestojnë kundër nesh. Fraza që përsëritet, pothuajse si një refren, është “biëikleta është rreziku “. Por në të vërtetë duhet të jetë ” makina është rreziku “.
Zgjidhja
Zgjidhja për të luftuar frikën, është prania e një numri më të madh të çiklistëve në rrugë dhe autostrada. “Kur një shofer e di se do të kalojnë me shumë çiklistë ai është më i kujdesshëm” shpjegon Villalba. “Aksidentet rriten kur diçka është e jashtëzakonshme dhe ne nuk dimë se si të reagojmë. Kjo sigurisht, ndryshon sjelljet e shoferëve. Le të shohin se rruga nuk i takon atyre, i takon të gjithëve”.
Në hapësirën e rrugës, Alvaro lëviz çdo ditë me biçikletë. Ai nuk është shtetas i zakonshëm: ai është pjesë e Policisë Kombëtare. Dhe gjithashtu, në rastin tuaj, frika është atje. “Ju e ndjeni se kur ndonjë makinë ose motor ju kalon me shpejtësi të lartë,” ai gjithashtu thotë, “kjo asnjëherë nuk ka qenë arsye për të braktisur biçikletën. Në një shkallë, biçikleta më jep më shumë gëzime sesa mjerime”.
Përkundër shpalljes së virtyteve të tij, ka pak shokë, miq ose të afërm të cilët e cilësojnë Alvaron si një trim I cili lëviz me biçikletë. “Unë po ju them se çdo gjë është vendosur. E kuptoj se fillimisht një rrugë plot me makina të zhurmshme frikëson, por duhet të jemi të vetëdijshëm se çiklistët kanë të drejtën të zënë hapësirën e tyre dhe,të jem i sinqertë, ndonjëherë kam kënaqësi të lëviz me shkathtësi mes atij “deti” te hekurt.
Zgjidhja për të luftuar frikën, është prania e një numri më të madh të çiklistëve në rrugë dhe autostrada. “Kur një shofer e di se do të kalojnë me shumë çiklistë ai është më i kujdesshëm” shpjegon Villalba. “Aksidentet rriten kur diçka është e jashtëzakonshme dhe ne nuk dimë se si të reagojmë. Kjo sigurisht, ndryshon sjelljet e shoferëve. Le të shohin se rruga nuk i takon atyre, i takon të gjithëve”.
Në hapësirën e rrugës, Alvaro lëviz çdo ditë me biçikletë. Ai nuk është shtetas i zakonshëm: ai është pjesë e Policisë Kombëtare. Dhe gjithashtu, në rastin tuaj, frika është atje. “Ju e ndjeni se kur ndonjë makinë ose motor ju kalon me shpejtësi të lartë,” ai gjithashtu thotë, “kjo asnjëherë nuk ka qenë arsye për të braktisur biçikletën. Në një shkallë, biçikleta më jep më shumë gëzime sesa mjerime”.
Përkundër shpalljes së virtyteve të tij, ka pak shokë, miq ose të afërm të cilët e cilësojnë Alvaron si një trim I cili lëviz me biçikletë. “Unë po ju them se çdo gjë është vendosur. E kuptoj se fillimisht një rrugë plot me makina të zhurmshme frikëson, por duhet të jemi të vetëdijshëm se çiklistët kanë të drejtën të zënë hapësirën e tyre dhe,të jem i sinqertë, ndonjëherë kam kënaqësi të lëviz me shkathtësi mes atij “deti” te hekurt.
Frenimi psikologjik
Ata janë vetëm dy pyetje. Pse kemi frikë? Dhe, mbi të gjitha … si të përballesh me të dhe ta kapërcesh për të shijuar gjëra që do të na bënin më të lumtur? “Gjithçka që ka të bëjë me humbjen e kontaktit me tokën krijon pasiguri”, shpjegon psikologu Ignacio González Garzón. “Jemi bërë kështu nga vetë struktura e labirintit të veshit: një tërmet, duke fluturuar me avion, parashutë ose gjatë çiklizmit, çdo gjë që nënkupton ndërprerjen e kontrollit mbi ekuilibrin tonë, na jep një ndjenjë rreziku “. Sot, këto janë frika se në shumicën e rasteve “kanë një komponent absolutisht të paarsyeshëm që shpesh përkthehet në sjellje shumë absurde”.
Ata janë vetëm dy pyetje. Pse kemi frikë? Dhe, mbi të gjitha … si të përballesh me të dhe ta kapërcesh për të shijuar gjëra që do të na bënin më të lumtur? “Gjithçka që ka të bëjë me humbjen e kontaktit me tokën krijon pasiguri”, shpjegon psikologu Ignacio González Garzón. “Jemi bërë kështu nga vetë struktura e labirintit të veshit: një tërmet, duke fluturuar me avion, parashutë ose gjatë çiklizmit, çdo gjë që nënkupton ndërprerjen e kontrollit mbi ekuilibrin tonë, na jep një ndjenjë rreziku “. Sot, këto janë frika se në shumicën e rasteve “kanë një komponent absolutisht të paarsyeshëm që shpesh përkthehet në sjellje shumë absurde”.
