Thursday, October 5, 2017

Si ti bejme anijet e vjetra më pak ndotëse!

Si ti bejme anijet e vjetra më pak ndotëse!

Ecovolis
Written by ecovolis

Drite në fund të tunelit!
Financimi i gjelbërt për anijet e pista
Transporti me anije mund të duket si një formë e pastër e transportit. Zhvillimi i më shumë se 90% të tregtisë botërore, nëpërmjet anijeve oqeanike prodhon vetëm 3% të emetimeve të gazrave serrë. Por industria është më e ndotur se sa duket nga jashtë. Duke djegur naftë të papërpunuar, vetëm 15 prej anijeve më të mëdha lëshojnë më shumë okside të dëmshme të azotit dhe squfurit sesa të gjitha makinat e botës bërë së bashku. Pra, nuk është çudi që pronarët e anijeve janë të detyruar të pastrojnë anijet e tyre. Por, në një industri që nuk është në gjendje të tejkalojë kapacitetin dhe borxhin, pak mundësi financiare kanë të përmirësojnë anijet e tyre. Të menduarit inovativ po përpiqet ta ndryshojë këtë.
Një raport i ri nga Organizata Kundër Karbonit (CËR), një OJQ ndërkombëtare dhe UMAS, një institucion konsulencë, theksonjë kërcënimin që rregullat e reja mjedisore i paraqesin industrisë. Organizata Ndërkombëtare Detare, agjencia rregullatore e OKB-së për transportin, ka rënë dakord të ulë emetimet e squfurit nga 2020. Muajin e kaluar, Parlamenti Europian votoi për të përfshirje të anijeve në skemën tregtare të emetimeve të BE-së nga 2021. Pa subvencionim të anijeve për të përmbushur rregullat e reja, shumë firma mund të detyrohen të dalin nga biznesi. Kjo gjithashtu rrezikon bankat anembanë botës, të cilat kanë dhënë mbi 400 miliardë dollarë në sigurimin e këtij biznesi dhe veçanti aksidenteve dhe flakës në anijet e transportit.
Dhjetëra miliarda dollarë duhen paguar për përmirësimet në emetimet e anijeve gjigande të transportit, në mënyrë që të përmbushin rregullat e reja, Organizatës Kundër Karbonit. Por industria vështirë se mund të paguajë edhe borxhet e saj ekzistuese. Normat e mallrave janë shkatërruar për shkak të ngadalësimit të tregtisë botërore që nga kriza financiare dhe tejkalimit të madh të kapaciteteve. Një indeks i të ardhurave i përpiluar nga Clarksons, një firmë kërkimore, që mbulonte llojet kryesore të anijeve (transportuesit e pjesëve më të mëdha, anijet e kontejnerëve, cisternat dhe transportuesit e gazit), preku nivelin më të ulët 25-vjeçar në vitin 2016. Bankat nuk duan të hedhin më para për përmirësimin e këtij transporti.
Edhe ata që po mundësojnë kreditimin e anijeve për përmirësimin e transportit kanë parë shumë pak kërkesa në lidhje me zvogëlimin e emetimeve nga mazuti. ABN AMRO, një bankë holandeze dhe një udhëheqëse e tregut në këtë biznes, ka financuar më pak se 500 milionë dollarë kredi për burime të gjelbërta dhe innovative gjatë pesë viteve të fundit, thotë Gust Biesbroeck, kreu i financave të transportit. Problemi, shton ai, është një nga stimujt. Pronarët e anijes, të cilët normalisht do të marrin hua për përmirësime të tilla, nuk përfitojnë nga faturat e karburanteve më të ulëta. Është firma që ua japin anijet që i gëzojnë këto para. Por kontratat e tyre nuk janë të mjaftueshme për ta bërë atë të vlefshëm për të investuar në përmirësimet e gjelbra. Ripërmasimi mesatar ka një kohë pagese prej tre vjetësh, ndërsa 80% e lejeve të anijeve janë për dy vjet ose më pak.
Prandaj interesi për strukturat e reja të kreditimit të gjelbër të quajtur “Kurse gjatë Lundrimit”, vjen nga Iniciativa e Transportit të Qëndrueshëm, një OJQ tjetër. Ideja është që të ndajë kursimet e karburantit ndërmjet pronarit të anijes dhe qiramarrësit për një kontratë më të gjatë, duke dhënë si një nxitje për të bërë përmirësimet. Skema të tilla përdoreshin të pengoheshin nga vështirësia e matjes së konsumit të saktë të karburantit në anije. Teknologjitë e reja lejojnë lexime më të sakta.
Ofruesit e financave janë të prirur për t’u përfshirë. Qershorin e kaluar, Banka Evropiane e Investimeve njoftoi 250 milion euro (282 milion dollarë) për financimin e këtyre retrofits; duke shpresuar se bankat e tjera do të ndjekin shembullin me miliarda më shumë. Në të ardhmen, ideja mund të shtrihet në avionët dhe trenat e gjelbërt. Për momentin këto biznese nuk vuajnë nga mungesa e financave. Por një rënie është një çështje “kur jo nëse”!. Financat e gjelbra mund të shpëtojnë shumë industri të tjera që lundrojnë në një stuhi.
Në Shqipëri situate është edhe më e vështirë. Askush nuk monitoron emetimet e dëmshmë të transportit detar. Ndonëse me ligjj pranë porteve dhe zonave të banuara duhet te djegin nafte e jo mazut, shpesh mazutin e shohim brigjeve te detit te derdhur naten ne fshehtesi.

‘Më mirë me biçikletë’: Fushata qe po sfidon qytetin argjentinas!

‘Më mirë me biçikletë’: Fushata qe po sfidon qytetin argjentinas!

Ecovolis
Written by ecovolis
Qyteti argjentinas i Buenos Aires ka nisur një fushatë reklamuese për të inkurajuar çiklizmin urban në një mënyrë shumë të veçantë: duke treguar përfitimet e ndryshme që biçikleta I sjell në trupin tone.
Ajo i përgjigjet emrit “më mirë me biçikletë “, dhe është zhvilluar nga agjencia e pavarur për promovimin e çiklizmit urban në Buenos Aires. Ideja është e thjeshtë: tregon përfitimet që biçikleta ka në pjesë të ndryshme të trupit tonë: mushkëritë, zemrën, kokën ose nyjet .
Për shkak se është vërtetuar shkencërisht se pedalimi i sjell shumë përfitime trupit. Pedalimi është një stërvitje e madhe kardio që forcon zemrën tonë dhe përmirëson performancën e shumë prej muskujve dhe nyjeve tona. Por jo vetëm fizikisht: duke shkuar me biçikletë për të punuar ose në shkollë, për shembull, ndikon në shëndetin tonë mendor duke na bërë më të fokusuar, të relaksuar dhe me një humor të mirë.
Kjo fushatë e zgjuar ka shërbyer gjithashtu si mesazh që shoqëron ilustrimet e thjeshta të tilla si: “Një zemër aq e fortë vetëm dashuria mund ta thyejë” ose “Hiqni problemet e mendjes suaj, pa i futur në një pjesë tjetër të trupit tuaj “.
Një fushatë e thjeshtë dhe efektive që na kujton ose, më mirë, që na fton të rizbulojmë përfitimet e shumëfishta të marrjes së biçikletës çdo ditë.

Një njeri pa krahë plotëson ëndrrën mbi biçikletë!

Një njeri pa krahë plotëson ëndrrën mbi biçikletë!

Ecovolis
Written by ecovolis
Kjo është një histori me një fund të lumtur. Michael Trimble, një burrë i lindur pa krahë, më në fund ka qenë në gjendje të realizojë ëndrrën e tij: të ngasë një biçikletë.
Ashtu si shumë fëmijë të tjerë që vuajtën katastrofën bërthamore të Çernobilit në vitin 1986, Michael Trimble ka lindur me proleme dhe kufizime fizike. Në rastin konkret, pa krahë. Miratuar nga një familje në Pensilvani (SHBA), ai filloi herët të demonstrojë aftësi të jashtëzakonshme për të kapërcyer, duke zhvilluar një zhdërvjellësi të pabesueshme me këmbët e tij. Ai ishte një adoleshent kur një mësues i edukimit fizik zbuloi mundësitë që aim und të ngasë një biçikletë.
Çiklist i profesionit
Që atëherë, biçikleta u bë një objektiv i ri për të. Ai u përpoq – pa sukses – të kontaktojë disa prodhues për të përshtatur një biçikletë që të plotësonte kushtet e tij. Ai më në fund gjeti Michael Brown, një ndërtues biçikletash lokal që mori sfidën. Pas disa testeve, rezultati ishte një sukses: Brown krijoi një timon të veçantë me të cilin Trimble mund të ngiste pa probleme, duke gëzuar një liri të re.

Amerika ,vendi i çiklistëve të moshuar!

Amerika ,vendi i çiklistëve të moshuar!

Ecovolis
Written by ecovolis
“Bumi” i biçikletës nuk është vetëm një çështje ‘moderne’, por ajo është bërë shumë e fortë midis pensionistëve amerikanë.
Sipas një studimi zyrtar, para vitit 1995, çiklizmi në SHBA ishte, mbi të gjitha, për të rinjtë. Por gjërat kanë ndryshuar: midis atij viti dhe vitit 2009, më shumë se një e treta e çiklistëve të rinj amerikanë janë 60 dhe 79 vjeç, njerëz të moshuar që duan të përmirësojnë shëndetin e tyre përmes pedalimit.
Në mesin e të rinjve edhe mes shumë pleqve ka pasur një lloj “fobie” ndaj makinës që i bëri ata të kërkonin forma të reja të transportit.
Një grafik përfundimtar tregon: midis viteve 1995 dhe 2009 numri i çiklistëve midis 18 dhe 39 vjeç u rrit rreth 40%, midis 40 dhe 59 vjet në 160% dhe midis 60 dhe 79 vjet në 320%.

Si ndikon ndotja te ne kur pedalojmë?

Si ndikon ndotja te ne kur pedalojmë?

Ecovolis
Written by ecovolis
Shumica dërrmuese e mjekëve dhe hulumtuesve na kanë bërë të besojmë se ajri i ndotur është gjithmonë i dëmshëm për trupin e njeriut. Për të provuar këtë teori, një ekip hulumtuesish nga Universiteti i British Columbia kanë kryer një eksperiment. Në të, vullnetarët ecnin në një biçikletë nën ndikimin e një ajri të pastër dhe një të ndotur.
Studiuesit, të cilët regjistruan reagimet gjatë pedale me intensitet të moderuar dhe intensiv, zbuluan diçka të papritur. Me sa duket, trupi i njeriut reagoi ndaj ajrit të ndotur kur intensiteti ishte i ulët, por zor se vuri re ndryshimet kur stërvitja u shtua.
Megjithëse shkencëtarët nuk mund ta shpjegojnë plotësisht këtë fenomen, gjithçka duket se tregon se aktiviteti më i madh fizik kërkon një konsum më të madh të oksigjenit dhe një vëllim më të madh ajri, kështu që trupi thjesht injoron papastërtitë. “Ne ishim duke shpresuar për të gjetur më shumë efekte ndotëse, si dhe efekte më serioze kur stërvitja ishte e fortë,” tha Michael Koehle, një nga udhëheqësit më të lartë të projektit.
Edhe pse rezultatet e këtij studimi janë të çuditshme, është e qartë se ekspozimi i zgjatur ndaj ajrit të ndotur jo vetëm që është i dëmshëm, por gjithashtu shkakton një sërë sëmundjesh . Pastaj … kush nuk e preferon pedalimin duke marrë frymë në ajër të freskët dhe të pastër?

Saturday, September 30, 2017

Frika dhe biçikleta: muri i padukshëm

Frika dhe biçikleta: muri i padukshëm

Ecovolis
Written by ecovolis

Frika dhe çiklizmi: një nga arsyet pse shumë ende nuk e përdorin biçikletën si një mjet transporti.
Ne analizuam shkaqet dhe pasojat e saj.
Në një nga citimet e saj më të famshme, shkencëtarja (dhe çiklistja) Marie Curie tha se “ne duhet të kuptojmë më shumë për të pasur frikë më pak”. Me fjalë të tjera: kemi frikë nga ajo që nuk e dimë. Ne jemi të frikësuar nga i panjohuri. Dhe, mbi të gjitha, atë që kurrë nuk kemi kapërcyer. Por është gjithashtu e vërtetë se frika është e paarsyeshme dhe e fuqishme, paralizuese dhe, mbi të gjitha, e bën të pamundur që ne të gëzojmë dhe të jemi të lirë.
Motivet
Ata prej nesh që po pedalojnë rreth qytetit, dhe veçanërisht ato në qytetet e mbushura memakina, kanë dëgjuar herë të panumërta nga miqtë apo të afërmit duke thënë se “Unë do të doja të shkoja në punë me biçiklete , por kam frikë”. Dikush mund të mendojë, pra, se kjo frikë është shkaku kryesor pse rrugët tona nuk janë të mbushura me biçikleta.Megjithatë, nuk është kështu. Barometri i fundit i biçikletës tregon një fakt të rëndësishëm: vetëm 4.5% e të anketuarve tregojnë frikë si arsyeja kryesore për mos pedaluar, shumë më poshtë argumente të tjera të tilla si të mos kenë një biçikletë në shtëpi (17.7%), preferojnë të ecin (11.1% ) ose të zgjedhin makinën (10.3%).
Një rrezik i mbivlerësuar
“Frika I step njerëzit per përdorimin e biçikletës, pa dyshim,” thotë Manuel Martín, sekretar teknik i koordinatorit ConBici. “Shumë njerëz nuk ecin nëpër korsi me shumë se 30 km/h ose në rrugë për shkak të frikës së ndarjes së hapësirës me një automjet prej disa tonesh, ashtu si të tjerët frikësohen se biçikleta e tyre do të vidhet ose nuk do te parkohet ne rruge me kycin më të mirë.Frenat janë subjektive, por statistikat tregojnë se ato janë një perceptim i mbivlerësuar i rrezikut.Është sikur një avion të rrëzohet: mundësia që një aksident i tillë të përsëritet është shumë i ulët, por prap njerëzit e mednojnë ate pavarësisht se është një nga mjetet më të sigurta të transportit “.
Shumica e fajit është trajtimi që media I bën çiklizmit urban. Kur disa vjet më parë drejtori i Drejtorisë së Përgjithshme të Trafikut (DGT), María Seguí, i vuri në tryezë mundësinë që të detyronte çiklistët urbanë të veshin helmeta, televizionet dhe gazetat të mbusheshin me imazhe të çiklistëve të pamatur. Edhe sot, kur numri i çiklistëve ka avancuar në disa vite më shumë se në disa dekada, është e shpeshta të dëgjosh disa shoferë që po protestojnë kundër nesh. Fraza që përsëritet, pothuajse si një refren, është “biëikleta është rreziku “. Por në të vërtetë duhet të jetë ” makina është rreziku “.
Zgjidhja
Zgjidhja për të luftuar frikën, është prania e një numri më të madh të çiklistëve në rrugë dhe autostrada. “Kur një shofer e di se do të kalojnë me shumë çiklistë ai është më i kujdesshëm” shpjegon Villalba. “Aksidentet rriten kur diçka është e jashtëzakonshme dhe ne nuk dimë se si të reagojmë. Kjo sigurisht, ndryshon sjelljet e shoferëve. Le të shohin se rruga nuk i takon atyre, i takon të gjithëve”.
Në hapësirën e rrugës, Alvaro lëviz çdo ditë me biçikletë. Ai nuk është shtetas i zakonshëm: ai është pjesë e Policisë Kombëtare. Dhe gjithashtu, në rastin tuaj, frika është atje. “Ju e ndjeni se kur ndonjë makinë ose motor ju kalon me shpejtësi të lartë,” ai gjithashtu thotë, “kjo asnjëherë nuk ka qenë arsye për të braktisur biçikletën. Në një shkallë, biçikleta më jep më shumë gëzime sesa mjerime”.
Përkundër shpalljes së virtyteve të tij, ka pak shokë, miq ose të afërm të cilët e cilësojnë Alvaron si një trim I cili lëviz me biçikletë. “Unë po ju them se çdo gjë është vendosur. E kuptoj se fillimisht një rrugë plot me makina të zhurmshme frikëson, por duhet të jemi të vetëdijshëm se çiklistët kanë të drejtën të zënë hapësirën e tyre dhe,të jem i sinqertë, ndonjëherë kam kënaqësi të lëviz me shkathtësi mes atij “deti” te hekurt.
Frenimi psikologjik
Ata janë vetëm dy pyetje. Pse kemi frikë? Dhe, mbi të gjitha … si të përballesh me të dhe ta kapërcesh për të shijuar gjëra që do të na bënin më të lumtur? “Gjithçka që ka të bëjë me humbjen e kontaktit me tokën krijon pasiguri”, shpjegon psikologu Ignacio González Garzón. “Jemi bërë kështu nga vetë struktura e labirintit të veshit: një tërmet, duke fluturuar me avion, parashutë ose gjatë çiklizmit, çdo gjë që nënkupton ndërprerjen e kontrollit mbi ekuilibrin tonë, na jep një ndjenjë rreziku “. Sot, këto janë frika se në shumicën e rasteve “kanë një komponent absolutisht të paarsyeshëm që shpesh përkthehet në sjellje shumë absurde”.

Kinë: Biçikletat publike që pastrojnë ajrin!

Kinë: Biçikletat publike që pastrojnë ajrin!

Ecovolis
Written by ecovolis

Një projekt ambicioz propozon të nxjerrë në rrugë biçikleta që pastrojnë ajrin brenda sistemit kinez më të madh të biçikletave me qira.
Nuk është e nevojshme të jesh në Kinë që të dish se gjigandi aziatik ka një problem shumë serioz në çështjen e ndotjes së mjedisit. Imazhet që vijnë tek ne nga këndi i botës, me qiej të mbivendosur në mënyrë të përhershme nga një shtresë e papërshkueshme e ndotjes, e vërtetojnë.
Me synimin e kthimit, të paktën pjesërisht, të kësaj situate shqetësuese, kompania kineze e dizajnit Tezign ka aleancën me artistin holandez dhe projektuesin Daan Roosegaarde për t’i vënë në dispozicion miliona çiklistëve kinezë të kenë bicikletën e tyre që pastron të ajrin. Çdo gjë, krah për krah me platformën kryesore të biçikletave me qira, siç raportohet nga faqja e internetit Inhabitat.
Biçikletat punojnë në mënyrë të ngjashme me vetë Projektin e lirë të “Roosegaarde”, një kullë që mund të pastrojë 30,000 metra kub ajër çdo orë. Qëllimi është, sipas mbështetësve të iniciativës, të ofrojë “një zgjidhje të pastër dhe të shëndetshme për çiklistët urbanë, duke luftuar bllokimin e trafikut dhe problemet e ndotjes në qytet”.