I love cycling in Albania / Jo gjithmone mjafton “zemra e madhe”

I love cycling in Albania / Jo gjithmone mjafton “zemra e madhe”

Stina e nxehte tashme ka trokitur (perpos diteve te grinjta qe jane kthyer ne sfondin e diteve te fund-qershorit) e keshtu Shqiperia shnderrohet ne nje spotlight turistik tejet interesant per te huajt qe pak apo shume e njohin vendin e vogel ne juglindje te Europes e ne gji te Ballkanit.

Pedalimi mes per mes natyres se virgjer, jetes tradicionale e folkloristike si dhe cultures e historise mijravjecare, eshte nje menyre mjaft e mire per turistet e vendeve te aferta e te largeta, per te njohur vendin e shqiponjave.

Wiiliem Hoffman, Marcos Duiker dhe Mrc Dirkx, pasi u larguan nga Korfuzi, gjate nje trip-i turistik ne Ballkan, u larguan edhe nga paragjykimi per Shqiperine,  (te ciles fillimisht i’a dinin vendondodhjen ne Afrike), duke vendosur keshtu te kalonin kufirin shqiptar tok me dyrrotaket e tyre. Nga Saranda ne Butrint, per te vazhduar me Beratin, Gramshin, Korcen, Erseken, Leskovikun : kudo njerez mikprites e me zemer te madhe, natyre e mrekullueshme me shkrepa malesh e det te bekuar nga Zoti, ushqim i mire, muzike tradicionale e folklor i pasur. Keshtu do t’a kujtojne ata udhetimin e tyre ne Shqiperi, dite me pas,  ne blogun e tyre virtual.

18 vjecari David Athenson, e shtoi Shqiperin ne itinerarin e tij, vec ne momentin e fundit, dhe kjo ndodhi pasi u kujdes te pyeste ne forume te ndryshme, ku pergjigjet qe mori ishin nga me te ndryshmet. Te shumte ishin ata qe dyshonin ne sigurine e pedalimit ne vendin e “humbesve te medhenj por te vertete” ( si do t’a quante Fatos Arapi ne poezine e tij “Gloria Victis”), ashtu sikurse te tjere nga eksperienca e tyre e keshillonin mos t’a humbiste rastin per te vizituar vendin e keqkuptuar gabimisht. Ai do t’a cilesonte si nje nga pervojat me te bukura e me te paparashikueshme te jetes se tij : surpriza ishte natyra e eger e mikpritja shqiptare. Zhgenjimi ishin rruget, jo shume te prirura per turizmin ciklistik, e ketu nuk behej fjale vec per rruget nderlidhese me qyteteve, por edhe per korsite e munguara te bicikletave, brenda tyre.

Rruget, korsite, infrastruktura…

Eh… sikur t’a dinte 18-vjecari Athenson sa e sa bojra kemi shpenzuar per keto tri fjale ne pankarta e ‘Liro Korsite’ e sa shume fryme kemi lene duke thirrur per to.

Keto ishin vec dy nga pershtypjet e qindra turisteve, te cilet kane zgjedhur nder vite, njohjen e Shqiperise permes dyrrotakut, turiste te cilet me hapjen e vendit, premtojne te behen mijra. Ata jane tashme nje realitet, ata tashme kane vertetuar se kane deshiren e mire te na njohur, duke lene pas legjenda paragjykimesh qe mbajne firmen e pushtimit te gjate otoman e te diktatorit Hoxha.

Ne duhet t’u tregojme gjithashtu, se Jemi., e per kete nuk mjafton vec zemra jone e madhe e natyra zemergjere e cila na ka dhuruar peisazhe mahnitese e klime te mire;le ta themi, kjo nuk eshte merite e jona. Merita jone eshte (do te ishte) t’i mbrojme ata qe zgjedhin Shqiperine, te mendojme per sigurine e tyre, permes rrugeve te duhura, korsive te duhura, infrastruktures se duhur rrugore.

Kjo kerkon perkushtimin e institucioneve perkatese, vemendjen e tyre si dhe pergjegjesi te shumefishte. Pergjegjesi – kjo eshte ne fakt, kryefjala e pershtatshme, per kete ceshtje dhe jo vetem.

Guxim do te thote te mbash pergjegjesi e jo t’a largosh ate nga vetja. E per te gjithe ata qe mendojne se pergjegjesite u takojne kauzave te tjera jetike, e turizmi u duket nje kauze e rendesise se dyte, te mos harrojne se turizmi nuk ka te beje vec me diellin, detin, eglendisjen neper shezllone e after-party-t me nje gote ne dore. Turizmi eshte nje pervoje e thelle njohjeje, turizmi eshte nje menyre per te treguar per ne, per ate c’ka ne jemi e per historine tone. Turizmi eshte nje menyre per te c’rrenjosur paragjykime, per te kthyer te pakthyeshmen, per te lene gjurme.

Turistet me dyrrotaket e tyre, na kane zgjedhur. Ne duhet t’u tregojme se jemi ne lartesine e zgjedhjes se tyre. E per kete, nuk mjafton vec zemra e madhe….

#Ecovolis Blog

“Liro Korsite” beteja e radhes nen siglen Ecovolis...

Eshte e rendesishme te nenvizohet se kete artikull po e shkruan nje “shofere” (“guidatore” nese ju shijon me shume si emertim), lidhja me dyrrotakun e se ciles, eshte thjesht nje kujtim i kahershem femijerie, madje me shume se per nje dyrrotak behej fjale per kater-rrotak, po te shtosh edhe dy rrotat e vogla, ne ndihme te ekuilibrit. Megjithate, edhe nje shofere , me gjithe gabimet e (pa)falshme qe nje e tille ben, si parkimi dysh apo ndalesa ne te aq perfoluren korsi te bicikletave eshte e ndjeshme ndaj rremujes se trafikut ne kryeqytet e jo vetem, e pikerisht per arsyet e siper permendura nuk mund mos mbaje pergjegjesi e te solidarizohet me protestat e ciklisteve, protesta te cilat tre muajt e fundit kane pushtuar rruget e Tiranes.

Nisma Ecovolis “Liro Korsite” numeron tashme protesten e saj te shtate por kurrsesi te fundit nderkohe qe emertimi “proteste” nuk di pse po me tingellon paksa i dhunshem : behet fjale ne te vertete per pedalime te gjata paqesore te ciklisteve te Tiranes, te “udhehequr” nga drejtuesi i Ecovolis, Ened Mato, pedalime nen tinguj zilesh, nen nota muzike e nen feshferima pankartash tejet kuptimplota si “Ti s’je ne trafik!Ti je trafiku! Ndrysho!”. Por mos u ndikoni nga larmia e ngjyrave te parrullave apo nga buzeqeshjet dashamirese te ciklisteve : zeri i tyre eshte tejet i vendosur, kembengulja e tyre eshte mbreselenese e keto jane arsyet qe i kane shnderruar keto pedalime ne ate qe mund te quhet me plot gojen “Revolucioni i Bicikletave”, revolucion i cili tashme mbledh cdo tre te premte qindra cikliste qe kerkojne te drejtat e tyre per nje pedalim e sigurte ne perditshmerine e tyre. Fakt eshte qe e premtja e 4 prillit mblodhi rreth peseqind cikliste te cilet premtojne te shtohen te premten e 2 majit.

Ecovolis ka ndikuar jo pak ne hartimin e infrastruktures se re rrugore e cila tashme perfshin edhe korsite e bicikletave : kjo perpos punes se vazhdueshme per t’a shnderruar dyrrotakun ne nje realitet te prekshem per qytetaret e kryeqyetit. Por mgjs korsite jane( te pamjaftueshme per mendimin tim e pa nje lidhje logjistike mes tyre) ato respektohen pak per te mos thene aspak, nga “guidatoret” e pse jo edhe nga vete kembesoret,duke e kthyer thuajse ne utopi vozitjen e dyrrotakut nga cikliste te rinj si dhe duke rrezikuar ciklistet me pervoje te cilet kane zgjedhur mjetin ekologjik e miqesor ne te perditshmen e tyre.

Pikerisht ky eshte synimi i Ecovolis,i Ened Matos e i dhjetra djemve dhe vajzave aktiviste si Megi Elio Blendi Marinela, Arta etj pa te cilet e gjitha kjo nuk do te ishte e mundur : te sensibilizojne shoferet e papergjegjshem te cilet per”lehtesi pune” jo vetem parkojne ne korsite e bicikletave, po jane te pakujdesshem edhe kur hapin deren e makines pa u siguruar aspak nese po kalon a jo nje ciklist atypari. Jo me kot njeri nga momentet me domethenes te ketij “revolucioni” eshte ai qe ndizet nga britmat “Hiqe Hiqe” te cilat u drejtohen “kater-rrotakeve” te parkuar ne korsite e bicikletave, britma qe pasohen nga shoferi i cili i zene gafil del nga lokali ku po gjerb kafene dhe leviz makinen e tij duke share nen dhembe.

Te ndermarresh nisma te tilla shpesh mund te jete edhe e lehte, t’i vazhdosh ato eshte tejet e veshtire. Kembengulja e Enedit ne fakt ngjason me ato marrezite qe nuk duan t’ia dine per pengesa e per kundershti. Nuk eshte i rastesishem perqafimi i gjere qe ky aktivitet pati nga qindra cikliste, te cilet presin me padurim te vertete te premten e radhes per te ngritur zerin e tyre, per te kerkuar te drejtat e tyre, per te mbrojtur jeten e tyre. Per te gjithe dietrologet : nuk fshihet asgje pas ketij aktiviteti vec deshires se mire per nje trafik dinjitoz ku mjetet respektohen ne menyre te ndersjelle.

Vec shofereve, kembesoreve e vete ciklisteve, eshte me rendesi te sensibilizohen edhe organet perkatese, duke rritur numrin e gjobave per ata qe jane ndesh me ligjin, duke hartuar strategji te reja mbi trafikun e pse jo duke ngritur edhe nje polici rrugore e cila perdor dyrrotakun. Por ja qe ne Shqiperine skeptike keto tingellojne “amsterdanizma” apo “qiqrra ne hell”, por ndonjehere jane pikerisht keto te fundit qe kthehen ne shtysa te fuqishme per te bere gjera te medha.

Ecovolis nuk eshte thjesht nje nisme, Ecovolis eshte nje mendesi’, per nje qytet te paster e te dashur. Po si valle mund te jete i tille nje qytet nese nuk jemi ne te paret te dashur me te. Ndaj keto pedalime kerkojne te jene edhe nje “nxitje” me shume, drejt dyrrotakut, nje thirrje per te braktisur makinat hijerenda te cilat vec ndotjes nuk na dhurojne asgje me shume, nje vetetime ne qiell te khjellet qe perpiqet t’u tregoje qytetareve se cilesia e asaj c’ka thithim eshte tejet e rendesishme per te gjithe ne.

Jo me kot, une jam nje nder shoferet, qe fale ketij revolucioni, ka nje ndjeshmeri krejt tjeter ndaj gabimeve te permendura ne rreshtat e pare te ketij shkrimi, kjo sepse energjia e atyre qindra ciklisteve qe pedalojne duke kerkuar te drejtat e tyre, nuk mund te shkoje kurrsesi’ dem. E megjithese do te doja vertet, te braktisja makinen e te zgjidhja dyrrotakun si mjetin tim, jam e kapluar nga tmerri i “te ngjashmeve” te mij guidatore, te cileve me siguri nuk u intereson aspak mungesa ime e pervojes ne biciklete.

Por duke i qendruar besnike atij ligjit fizik qe thote se asnje energji e cliruar nuk vete dem, i qendroj gjithashtu besnike mendimit se kembengulja e ketyre qindra njerezve te mire do sjelle patjeter ndryshimin e ndjeshem qe te gjithe presin.
Deri atehere, shihemi te premten