Showing posts with label green. Show all posts
Showing posts with label green. Show all posts

Saturday, July 26, 2014

18 Tregues që ti jeton në një qytet me kulturë çiklizmi

18 Tregues që ti jeton në një qytet me kulturë çiklizmi 


E pregatitëm. I thjeshtë, I përpiktë dhe I saktë… udhëzuesi që dëshmon për rëndësinë dhe peshën e biçikletës në qytetin ku ti jeton.

1. Nuk e ke problem të pedalosh me “marsh fiks” ndërkohë që je në kërkim të një riparuesi që të marri përsipër sistemin tënd të ndrimit të marsheve që ka hequr dorë momentalisht.

2. Nëse një makinë në trafik I bie borisë, zakonisht I jep rëndësi minimale. Në fakt të kujton që ka kaluar mjaft kohë që ske vizituar kopshtin zoologjik me vogëlushët e tu për të ushqyer patat….mbase të Djelën do ishte perfekte?

3. Nuk të duket çudi të pedalosh në 35C me një 4vjeçar të siguruar në ndënjësen pas teje, dy trasta plot me pazaret e kuzhinës në koshin e përparmë ose të varura në doreza, ndërkohë që po diskuton me partnerin në telefon me kufje për mbrëmjen që do organizoni me miqtë… duke mos harruar të informosh pedaluesit turistë në qytetin tënd për pika interesi dhe kurioziteti që mund të vizitojnë.


4. Kur e ndjen që po mbinxehesh gjatë pedalimit për në punë… pedalon më ngadalë. Dhe nëse parashikimi I motit flet për një mot të nxehtë për nesër, planifikon për një nisje pak më të hershme për në punë që të mos djersish gjatë një pedalimi të shepjtë të mëngjesit.


5. I vetmi rast që shikon Lycra apo Spandex janë disa regjistrime të vjetra seancash stërvitore në emisione mëngjesi ose mbi vrapuesa në park.

6. …në vijim të arsyes pararendëse, emri GoreTex të jep përshtypjen të një lojtari të SpVgg Unterhaching të Mynihut.

7. Kur diçka nuk shkon mire me biçikletën tënde dhe e ke lënë në servis, merr të dytën që ken ë shtëpi për të shkuar në punë, ose atobuzin. Edhe pse makinën e ke të parkuar përpara shtëpisë.

8. Shumë çiklistë rreth teje vendosin helmeta dhe asnjë prej tyre nuk e neglizhon vendosjen e saj mbi kokën e ndonjë vogëlushi apo vogulusheje që pedalon përkrahë apo mbartet në ndënjëse të posaçme.

9. Më I çuditshmi në grupin tënd të miqësisë është ai I cili nuk ka është rrëzuar asnjëherë nga biçikleta… Të gjithë e shikojnë me dyshim dhe e kontrollojnë për dëmtime që mund të mos tregojë. 


10. Minimalisht 3 herë në javë ndryshon atë që ke veshur pasi nuk shkon me biçikletën tënde.


11. Bisedon çdo javë me miqtë apo kolegët e tu çdo javë për servise biçikletash të reja që ofrojnë çmime apo shërbim më të mire dhe paralajmëroni për ato të cilat kanë mangësi në shërbim apo çmime të larta.

12. Kur shikon dikë me pantallonat brënda çorapeve, mendon “…a I ka folur vallë dikush për lidhëset e pantallonave?”. Madje matesh 3 herë të pedalosh deri sa ta arrish dhe ti thuash ku shiten dhe sa kushtojnë.



13. Nuk e di që jeton brënda kulturës së biçikletave dhe nuk e përdor si shprehje. Ti thjesht pedalon.





14. Koha e qëndrimit në pritje të semaforit shpenzohet më së miri në vëzhgim të zgjedhjeve stilistike të çiklistëve rreth teje. Këpucë, çanta, syze madje deri dhe çadra apo dhe mbulesa shiu. Mundësitë janë të pafundme.

15. E gjithë garderoba jote mund të klasifikohet si “e përshtatshme për pedalim”, duke përfshirë takat 12cm të blera përpara 2 javësh si dhe palltoja dopiopetë që do i dhurosh motrës për ditëlindje në Dhjetor.

16. Kur një shofer i marrë të pret rrugën keq, i hedh një vështrim të akullt, shkund pak kokën me keqardhje... dhe e harron komplet situatën pas 50 metrave pedalim.


17. Një sasi e vogël ndryshku mbi biçilketë të duket estetike sepse të flet për përdorim dhe jetë. Biçikletat e reja fringo të japin iden e diçkaje plasike pa jetë.


18. Të duhen mbi 15 minuta për të gjetur biçikletën tënde në parkimin e fakultetit nëse ishe me nxitim kur e parkove dhe nuk e kishe mendjen aty.


                                                                                                                                                          - ЄК

Wednesday, May 21, 2014


#Ecovolis Blog

“Liro Korsite” beteja e radhes nen siglen Ecovolis...

Eshte e rendesishme te nenvizohet se kete artikull po e shkruan nje “shofere” (“guidatore” nese ju shijon me shume si emertim), lidhja me dyrrotakun e se ciles, eshte thjesht nje kujtim i kahershem femijerie, madje me shume se per nje dyrrotak behej fjale per kater-rrotak, po te shtosh edhe dy rrotat e vogla, ne ndihme te ekuilibrit. Megjithate, edhe nje shofere , me gjithe gabimet e (pa)falshme qe nje e tille ben, si parkimi dysh apo ndalesa ne te aq perfoluren korsi te bicikletave eshte e ndjeshme ndaj rremujes se trafikut ne kryeqytet e jo vetem, e pikerisht per arsyet e siper permendura nuk mund mos mbaje pergjegjesi e te solidarizohet me protestat e ciklisteve, protesta te cilat tre muajt e fundit kane pushtuar rruget e Tiranes.


Nisma Ecovolis “Liro Korsite” numeron tashme protesten e saj te shtate por kurrsesi te fundit nderkohe qe emertimi “proteste” nuk di pse po me tingellon paksa i dhunshem : behet fjale ne te vertete per pedalime te gjata paqesore te ciklisteve te Tiranes, te “udhehequr” nga drejtuesi i Ecovolis, Ened Mato, pedalime nen tinguj zilesh, nen nota muzike e nen feshferima pankartash tejet kuptimplota si “Ti s’je ne trafik!Ti je trafiku! Ndrysho!”. Por mos u ndikoni nga larmia e ngjyrave te parrullave apo nga buzeqeshjet dashamirese te ciklisteve : zeri i tyre eshte tejet i vendosur, kembengulja e tyre eshte mbreselenese e keto jane arsyet qe i kane shnderruar keto pedalime ne ate qe mund te quhet me plot gojen “Revolucioni i Bicikletave”, revolucion i cili tashme mbledh cdo tre te premte qindra cikliste qe kerkojne te drejtat e tyre per nje pedalim e sigurte ne perditshmerine e tyre. Fakt eshte qe e premtja e 4 prillit mblodhi rreth peseqind cikliste te cilet premtojne te shtohen te premten e 2 majit.

Ecovolis ka ndikuar jo pak ne hartimin e infrastruktures se re rrugore e cila tashme perfshin edhe korsite e bicikletave : kjo perpos punes se vazhdueshme per t’a shnderruar dyrrotakun ne nje realitet te prekshem per qytetaret e kryeqyetit. Por mgjs korsite jane( te pamjaftueshme per mendimin tim e pa nje lidhje logjistike mes tyre) ato respektohen pak per te mos thene aspak, nga “guidatoret” e pse jo edhe nga vete kembesoret,duke e kthyer thuajse ne utopi vozitjen e dyrrotakut nga cikliste te rinj si dhe duke rrezikuar ciklistet me pervoje te cilet kane zgjedhur mjetin ekologjik e miqesor ne te perditshmen e tyre.

Pikerisht ky eshte synimi i Ecovolis,i Ened Matos e i dhjetra djemve dhe vajzave aktiviste si Megi Elio Blendi Marinela, Arta etj pa te cilet e gjitha kjo nuk do te ishte e mundur : te sensibilizojne shoferet e papergjegjshem te cilet per”lehtesi pune” jo vetem parkojne ne korsite e bicikletave, po jane te pakujdesshem edhe kur hapin deren e makines pa u siguruar aspak nese po kalon a jo nje ciklist atypari. Jo me kot njeri nga momentet me domethenes te ketij “revolucioni” eshte ai qe ndizet nga britmat “Hiqe Hiqe” te cilat u drejtohen “kater-rrotakeve” te parkuar ne korsite e bicikletave, britma qe pasohen nga shoferi i cili i zene gafil del nga lokali ku po gjerb kafene dhe leviz makinen e tij duke share nen dhembe.

Te ndermarresh nisma te tilla shpesh mund te jete edhe e lehte, t’i vazhdosh ato eshte tejet e veshtire. Kembengulja e Enedit ne fakt ngjason me ato marrezite qe nuk duan t’ia dine per pengesa e per kundershti. Nuk eshte i rastesishem perqafimi i gjere qe ky aktivitet pati nga qindra cikliste, te cilet presin me padurim te vertete te premten e radhes per te ngritur zerin e tyre, per te kerkuar te drejtat e tyre, per te mbrojtur jeten e tyre. Per te gjithe dietrologet : nuk fshihet asgje pas ketij aktiviteti vec deshires se mire per nje trafik dinjitoz ku mjetet respektohen ne menyre te ndersjelle.
Vec shofereve, kembesoreve e vete ciklisteve, eshte me rendesi te sensibilizohen edhe organet perkatese, duke rritur numrin e gjobave per ata qe jane ndesh me ligjin, duke hartuar strategji te reja mbi trafikun e pse jo duke ngritur edhe nje polici rrugore e cila perdor dyrrotakun. Por ja qe ne Shqiperine skeptike keto tingellojne “amsterdanizma” apo “qiqrra ne hell”, por ndonjehere jane pikerisht keto te fundit qe kthehen ne shtysa te fuqishme per te bere gjera te medha.
Ecovolis nuk eshte thjesht nje nisme, Ecovolis eshte nje mendesi’, per nje qytet te paster e te dashur. Po si valle mund te jete i tille nje qytet nese nuk jemi ne te paret te dashur me te. Ndaj keto pedalime kerkojne te jene edhe nje “nxitje” me shume, drejt dyrrotakut, nje thirrje per te braktisur makinat hijerenda te cilat vec ndotjes nuk na dhurojne asgje me shume, nje vetetime ne qiell te khjellet qe perpiqet t’u tregoje qytetareve se cilesia e asaj c’ka thithim eshte tejet e rendesishme per te gjithe ne.
Jo me kot, une jam nje nder shoferet, qe fale ketij revolucioni, ka nje ndjeshmeri krejt tjeter ndaj gabimeve te permendura ne rreshtat e pare te ketij shkrimi, kjo sepse energjia e atyre qindra ciklisteve qe pedalojne duke kerkuar te drejtat e tyre, nuk mund te shkoje kurrsesi’ dem. E megjithese do te doja vertet, te braktisja makinen e te zgjidhja dyrrotakun si mjetin tim, jam e kapluar nga tmerri i “te ngjashmeve” te mij guidatore, te cileve me siguri nuk u intereson aspak mungesa ime e pervojes ne biciklete.
Por duke i qendruar besnike atij ligjit fizik qe thote se asnje energji e cliruar nuk vete dem, i qendroj gjithashtu besnike mendimit se kembengulja e ketyre qindra njerezve te mire do sjelle patjeter ndryshimin e ndjeshem qe te gjithe presin.
Deri atehere, shihemi te premten