Trafiku ne Paris ulet me 30%! Korsite e bicikletave, zonat e kembesoreve dhe bicikleta publike Velib bejne mrekulline!

1 min ago

Add Comment

by ecovolis

Written by ecovolis

Sipas Bashkisë së qytetit, trafiku në Paris është reduktuar me pothuajse një të tretën në dhjetë vitet e fundit. Një prirje e favorizuar nga masat kundër automjeteve private, te cilat e kishin renditur Parisin si një nga qytetet me ajrin më të ndotur.
Parisi është padyshim një nga qytetet më të rëndësishme në botë. Kjo është dhe arsyeja pse iniciativat e saj për të reduktuar trafikun motorik janë veçanërisht të guximshme, duke arritur dhe këto rezultate.
Kryetari Bashkise, Bruno Julliard, njoftoi disa ditë më parë se trafiku vazhdon të bjerë: në gjysmën e parë të vitit 2017 ra me 3.4% krahasuar me të njëjtën periudhë të vitit 2016 dhe tendenca nuk ka ngadalësuar pas pushimeve te veres: gjatë dy javëve të para të shtatorit, numri i automjeteve të motorizuara u ul me 3.9% krahasuar me shifrat e vitit të kaluar.
Por arritja më e madhe është ajo që i referohet dekadës së fundit, e cila siguron që, sipas shifrave të bashkisë së qytetit, trafiku është zvogëluar për 30%.
Ndërtimi i rrugëve të biçikletave, zonat pedonale në qendrën e qytetit dhe biçikleta publike Velib kanë qenë çelësi I këtij suksesi.
Disa nga masat të marra në kryeqytetin francez, siç është ndërtimi i shtigjeve të biçikletave (qyteti shton më shumë se 300 kilometra rrugë biçikletë në vit), ecjet përgjatë Sienës, apo efikasiteti i sistemit të biçikletave publike Velib kanë qenë elementet thelbësore për këto përmirësime.
Por kjo nuk është e gjitha: kryebashkiaku lokal, Anne Hidalgo, ka zbatuar politika të ndryshme që synojnë të zvogëlojnë ndotjen në qytetin e saj, e cila ka arritur nivelet më të larta ndonjëherë. Pa shkuar më tej, Hidalgo ka ndaluar trafikun në qendrën e qytetit për makinat mbi 20 vite të vjetra, me synimin për të ndaluar makinat e naftës deri në vitin 2020.
Parisi jetonte 15 ditë në vit ndotje të lartë dhe të rrezikshme në 2016, 16 ditë në 2015 dhe 2014, dhe 36 ditë në 2013, 44 ditë në 2012. Sot mbahet si një nga qytetet me reagimin më të fortë ndaj ndotjes.
Po Tirana jonë?

Fëmijët me aftësi të kufizuara ... të aftë për çdo gjë duke u ndihmuar nga biçikleta!

Fëmijët me aftësi të kufizuara ... të aftë për çdo gjë duke u ndihmuar nga biçikleta!

Aftësitë e kufizuara te një fëmije nuk janë pengesë për të shijuar kënaqësinë e ngasjes së një biçiklete. Ne ju tregojmë se si dhe pse biçikleta është aq e shëndetshme , sidomos për fëmijët me aftësi të kufizuara.

Çdo histori ka një fillim: ky artikull është shkruar kur disa javë më parë kemi marrë email nga një baba që po kërkonte një zgjidhje në mënyrë që vajza e tij shtatëvjeçare që nuk mund të ecë pa ndihmë, mund të gëzojë biçikletën. E pamë qartë: duhej ta trajtonim çështjen si çështjen tonë të ardhshme. Ishte e nevojshme për të ndarë dhe për të demonstruar se biçikleta është një mjet gjithëpërfshirës dhe universal. Një kënaqësi, një terapi dhe një mënyrë jetese ku askush nuk duhet të përjashtohet.

"Kur ajo ishte e vogël, ajo donte të shkonte në sediljen e  pasme," tha babai i vajzës, "por tani, në moshën e saj, kjo nuk është më e mundur", ankohet ajo. Rruga ka qenë e gjatë: "Kur isha I vogel unë kam pasur një biçikletë me 4 rrota, e cila përfundoi duke ia hequr rrotat  dhe shtyrë veten time, pastaj bleva një më të madhe, të cilën ai e pëlqen shumë, duke mos pasurt force te mjaftueshme vendos gjunjët diçka i ndikon në ije dhe I shkakton dhimbje. "Ne dëshirojmë të pedalojmë me familjen", përfundon ai, "kënaqet me të me një integrim të plotë dhe të ndihet i lirë".

Një problem, disa zgjidhje
"Një nga miqtë e mi më të mirë ka një fëmijë me hipogjenezi të callosum corpus, një dëmtim të rëndë të trurit", shpjegon Leyre Corretgé, kreu i sallave të fëmijëve WeeRide në Spanjë. "Ai bën 6 vjeç dhe ende nuk mund të ulet vetëm, ecën ose zvarritet, po fiton zhvillim njohës, por motori i tij është ai i një fëmije. prej 2 muajsh.

Kur pyetëm për pajisje për fëmijët mëdhenj me një paaftësi jo aq të rëndë, Leyre vëren se "gjysmë tandemët bashkëpilot janë duke bërë shumë mirë, janë të sigurta, të lira dhe të përsosura për fëmijët me probleme motorike dhe sëmundje që i pengojnë ata. Në një bashkëpedalim janë të lidhur me biçikletën dhe këmbën e të rriturve vetëm kur ata duan, janë fëmijë që mbajnë ekuilibrin e tyre, por kanë vështirësi në pedalim ose lodhen duke bërë kështu për shkak të paaftësisë së tyre. Ne kemi shitur edhe Co-Pilot për fëmijët e verbër ... Dhe ju mund të imagjinoni se çfarë ndjejnë kur ata mund të ngasin një biçikletë! "
Kur fëmijët janë shumë të medhenj për të shkuar në një karrige ose vuajnë nga një paaftësi të madhe, gjithashtu janë interesante edhe rimorkio të tilla si Buggy Go (gjithashtu nga WeeRide) ose modele të ngjashme si Croozer dhe Thulejanë gjithashtu interesante. Në to është I rrituri i cili pedalon, por fëmijët (lejojnë të udhëtojnë deri në dy krijesa).Për shkak se përfitimet e ksaj praktike janë të dukshme: "Natyrisht," shpjegon Corretge, "ka përmirësime motorike: forcimi i muskujve, forcimi i ekuilibrit dhe gatishmëria ... Por ka edhe përfitime psikike: vetëvlerësimi i një fëmije me aftësi të kufizuara të cilët mund të ngasin një biçikletë rritet shumë, diçka thelbësore në rritjen dhe zhvillimin e çdo fëmije. Sigurisht ka prova se si: në sajë të çiklizmit, barrierat zhduken, ata do jenë në gjëndje të përshtaten me  fëmijët e tjerë, një ndjenjë e mrekullueshme për ata dhe prindërit e tyre.

Iuren Aldecoa është pronar i Kids On Wheels, një dyqan në Barcelonë i specializuar për çiklizmin e fëmijëve. Aldecoa, një ekspert në automjetet e fëmijëve, nxjerr në pah bastet e markave si Strider ose Kokua me bicikleta  të bilancit të posaçëm. "Ata kanë rrota 16 inç dhe 20 inç," shpjegon ai ", dhe prodhuesit shpesh organizojnë aktivitete në SHBA apo Gjermani, të fokusuara në fëmijët me Sindromën Down ose lëvizjen e reduktuar. Kur hapëm dyqanin treguam shumë interes në marrjene tyre, por për fat të keq aktualisht ka një distributor të interesuar për t'i sjellë ato në Spanjë.

Cili është problemi? Mungesa e kërkesës? "Shumë njerëz vijnë në dyqan duke kërkuar zgjidhje, pohon Aldecoa," dhe ne shpjeguam mundësitë. Biçikleta të lehta për t'i bërë gjërat më të lehta për fëmijët të cilët, për shembull, kanë nyje të lirshme dhe pak forcë ... Gjithashtu, natyrisht, ka të gjitha llojet e aksesorëve që ju lejojnë të ankoroni biçikletën e fëmijës me atë të një të rrituri, kështu që që të gjithë mund të gëzojnë një shëtitje apo një shëtitje familjare. "

Rëndësia e përpjekjes
María Paz Segura, një profesore e paaftësive motorike në Universitetin Cardenal Cisneros (CUCC) në Alcalá de Henares (Madrid) shpjegon se qëllimi sot është që "këta fëmijë të bëjnë sa më shumë që të jetë e mundur në lidhje me moshën dhe aftësitë e tyre" përtej pengesave, këto kapacitete zakonisht janë shumë: "Duke qenë në rritje të plotë," shpjegon Segura, "nuk e dini saktësisht se sa larg mund të shkojnë. Truri dhe trupi janë shumë plastikë, sa më shumë t’i inkurajoni ata, aq më mirë, por gjithmonë pa kërkuar më shumë se ata mund të japin, por është e përshtatshme për fëmijën të njohë përpjekjet, për të zbuluar se, përveç disa dhimbjeve apo kontrakturave, ushtrimi është ngushëllues ".

Çelësi është, sipas Segura, në normalizimin e aftësisë së kufizuar. "Fëmijët duhet të jetojnë në qytet në mënyrën më të zakonshme të mundshme, Ne ju rekomandojmë që të shkoni në metro ose autobus, të luani me fëmijët e tjerë, le të bëjnë gjëra, dhe mes tyre, biçikleta do të jetë zgjedhja e tyre. Ata nuk mund të ngasain biçikletën e tyre ,por duhet të përdorin një karrige të përshtatur ose një tandem? Fenomenale, sepse shumë prej fëmijëve që kanë një aftësi të kufizuar motorike shfaqin një kapacitet intelektual të paprekur.Ata duhet të jenë njerëz sa më të përshtatur të jetë e mundur.
Fjalët e secilit konfirmojnë: në një mënyrë apo tjetër, çiklizmi është i mundur pothuajse të gjithë. Nga këndvështrimi i tij Federico Meziat e bën të qartë: "Mos kini frikë," thotë ai, "sepse gjithçka është e mundur, me më shumë ose më pak përpjekje gjithçka është arritur. Nëse unë mundem atëherë dhe ju mundeni. Nuk ka rendesi cfarë aftësi të kufizuara keni: çdo gjë mund të kapërcehet duke e vënë në anën tuaj dhe pastaj do të shihni se jeta është shumë më e mrekullueshme.”

A e dini kush ka thënë frazat më të mira rreth çiklizmit?

Ne i kemi lexuar ato (ose edhe menduar) dikur. Ndoshta biem dakord me ta.
Këtu janë 15 nga fazat më të mira të çiklizmit dhe pedalimit në histori.


1 ."Jeta është si të ngasësh një biçikletë. Për të mbajtur ekuilibrin ne duhet të vazhdojmë të pedalojmë."
|Albert Ajnshtajn|

2."Nëse shqetësohesh për rënien e biçikletës, nuk do të ngrihesh kurrë".
|Lance Amstrong|

3."Kur dita bëhet natë, kur puna duket monotone, kur është e vështirë të mbash shpresën, vetëm mere biçikletën dhe fillo të pedalosh".
|Arthur Conan Doyle|

4.” "Asgjë nuk është e krahasueshme me kënaqësinë e thjeshtë për të pedaluar  një biçikletë"
|John F. Kennedy|


5.“Ju nuk duhet të keni ndonjë frikë nga humbja, në fakt kam humbur shumë gara më shumë se sa kam fituar".
|Miguel Indurain|   

    

6."Të ngasësh biçikletën  është  se sa më mirë i njihni skemat e një vendi, ndërsa ju djersni duke ngjitur në male dhe rrëshqiteni në shpatet".
|Ernest Heminguey|


7."Kur shoh një të rritur në një biçikletë, nuk e humb shpresën për të ardhmen e  racës njerëzore".
|H.G Wells|



8."Kur unë ngas biçikletën time ndihem si një budist i lumtur që gëzon ekzistencën e tij tokësore".
|Robin Williams|

9."Çiklizmi është një mënyrë efektive, ekonomike dhe ekologjikisht e shëndoshë e transportit dhe argëtimit. Çiklizmi është një aktivitet i madh për familjet, çiklistët dhe udhëtarët"
|Bill Clinton|


10."Një kompjuter është vegla më e mahnitshme që kemi krijuar. Është e barabartë me një biçikletë për mendjet tona"
|Steve Jobs|

11. "I drejtuar për të fituar, jo për të kënaqur stafin."
|Bernard Hinault|


12."Biçikleta ka bërë më shumë për emancipimin e grave sesa çdo gjë tjetër në botë."
|Susan B. Anthony|


13."Më pëlqen të gjitha sportet, por çiklizmi është diçka shumë e veçantë, në barkun e nënës time po vozisja një biçikletë dhe mendoj se do të vdes në një."
|Edy Merkcx|


14.”Une relaksohem duke marre bicikleten time dhe duke pedaluar përsëri”
|Michelle Pfeiffer|


15."Diçka nuk është e drejtë në një shoqëri që shkon me makinë në palestër për të praktikuar çiklizëm shtëpie".
|Bill Nye|

Jeta moderne është plot me mbeturina: ne nuk kemi nevojë për të gjitha këto amballazhe!

Jeta moderne është plot me mbeturina: ne nuk kemi nevojë për të gjitha këto amballazhe!

Kompanitë dhe individët kanë për detyrë të riciklojnë çdo gjë të mundshme  të krijojnë dhe të përdorin paketimin më të qëndrueshëm.

Sapo po beja një “betejë” me shishen plastike e larësit te duarve. Pompa e laresit nuk punonte. E shtrëngova, e shtrembërova, e mbylla, e thyeva, dhe pastaj papritur, për asnjë arsye të veçantë, përmbajtja u perhap kudo.

Më pas kisha një luftë tjetër me paketimin e celofanit në kutinë e kartonit për çantat e mia të çajit. Nuk mund ta hiqja atë, nuk mund të vija thonjtë ose gërshërët nën të, kështu që me nje thike te mprehte arrita ta shqyeja kutine.

Kjo është e gjitha faji im, sepse unë duhet të kisha blerë një sapun te mbeshtjelle ne leter dhe çaj me gjethe te vendosur ne nje karton te thjeshte, dhe jo disa gjethe të mbështjella në letër ,karton dhe plastikë.

 Unë nuk e bëra sepse isha dembele, si shumë konsumatorë modernë. Por këto mbështjellje relativisht moderne me shqetesojne më shumë për shkak se unë jam mjaft e vjetër për të kujtuar kohen kur ne arrinim t’ia dilnim dhe pa to.

Plastika kurrë nuk largohet

Më mungojnë shishet e vjetra të qumështit (xhami, e bërë nga rëra dhe lehtë riciklueshme), qeset e letrës ngjyrë kafe për frutat dhe perimet.Gjithashtu I kemi perdorur per te kulluar peshkun e skuqur dhe patatet e skuqura mbi to si dhe ne i kemi vendosur gjethet e çajit ne çajnik xhami dhe jo nëpër qese te vogla si tani. Kjo nuk është thjesht nostalgji e pakuptimtë. Kjo tregon se ju mund të jetoni pa ambalazhim të tepruar (si shitësit në vendet e tregtisë elektronike me paketimin e kukullave ruse)dhe pa aq shumë plastikë.

Tani kemi plastikë, plastikë, plastikë: kudo. A ka ndonjë gjë më te papershtatshme se katër mollë ose dardha në një shtrat plastik dhe te amballazhuara me plastikë akoma  më të fortë? Ne të paktën mund të blejmë fruta dhe perime te freskëta , por vështirë se dikush I ka lënë copëzat e tyre. Ata janë  mbeshtjellë ne qese plastike dhe janë gati për tu shitur.

Nuk çuditem që shumë prej nesh nuk guxojnë të mendojnë për paketimin dhe riciklimin sepse, kur ju e bëni, panorama që ju  duket e tmerrshme. Udhëtimi nga Kajro në Cape Town, Melinda Watson, që krijoi Fondacioni RAW, u ndal në çdo 100 km dhe regjistroi shumën alarmante të plastikës në një metër katror në secilën anë të rrugës, kryesisht shishe plastike, çanta plastike, antarë te familjes së plastikës.



"Plastika kurrë nuk mund të riciklohet plotësisht. Pas dy ose tre reciklave bëhet më I ulët në cilësi.Eshtë tronditëse fakti që 72% e paketimit plastik nuk kthehet: 40% ështe në tokë dhe 32% rrjedh nga sistemi i grumbullimit ", thotë Watson.

Në oqeanet tona, plastika perhapet në molekula, të cilat sillen si sponga dhe përhapin toksina të tjera - ngjyrues, aditivë, plastifikues - të cilat hyjnë në zinxhirin tonë ushqimor dhe na helmojnë. Është e thjeshtë, nëse ti vendos toksina është e sigurt qe  ato do të dalin diku. E gjithë plastika e prodhuar ndonjëherë është ende këtu, në një formë apo në një tjetër.

Dizajn i keq, riciklimi i dobët

Fajtorët më të mëdhenj janë paketimimet plastike dhe plastikat një përdorimshe: gota e kafesë (10,000 copë te hedhura çdo dy minuta, vetëm në Britani të Madhe), kashtë (amerikanët përdorin 500 m çdo ditë), kartoni i kosit, zbukurime kokteji, makina plastike dhe kartonat e Tetra Pak (për shkak se janë bërë nga disa përbërës që janë të vështirë për t'u ndarë: kartela, alumini, veshja plastike).

Ju e emërtoni atë, por ne ndoshta nuk mund ta riciklojme atë. John Sylvan, shpikësi i kafesë me kapsule K-Cup, kapsula më e madhe e shitjes së Amerikës, tani ai "ndonjeherë ndjehet keq që e ka shpikur ". Por tani  është tepër vonë . Eshtë atje, dhe ne duhet të gjejmë një mënyrë për t'a luftuar .

Kur vjen puna për kafet ne porcione te vogla(kapsula), Nespresso thotë se janë 99% prej alumini dhe plotësisht të riciklueshme, dhe se kapsulat e përdorura mund të hidhen në një nga 6 mijë pikat që ndodhen ne Britaninë e Madhe. Por sa e bëjnë këtë? Nestle, e cila zotëron markën Nespresso, ka refuzuar të thotë se sa prej kapsulave te saj janë ricikluar.

Ide të shkëlqyera
Megjithatë, ekzistojnë shembuj më pozitivë atje jashtë. Kompania e qumështit Müller po ndryshon planin e saj nga shishja plastike në shishe qelqi dhe deri ne dërgesën ne shtëpi . I Uroj fat.
Qumështi në Britani të Madhe duhet te ishte  94% shishe, deri tani është nën 4%.


Në një shkallë kombëtare, Franca ka miratuar një ligj të ri, i cili do të hyjë në fuqi në vitin 2020 për të siguruar që të gjitha produktet plastike mund të kompostohen dhe të jenë të prodhuara nga materiale biologjike.
Gjermania ka supermarketin zero mbetje ndotëse: “Shpaketimi Origjinal (Original Unverpackt)” ndërsa Hamburgu ka shkuar aq larg sa të ndalojë kapsulat e kafesë (shpesh një përzierje prej alumini dhe plastike) nga ndërtesat shtetërore.




Ka edhe kompani të reja që kanë në fokus më shumë paketimin e qëndrueshëm. Një fabrikë birre amerikane ka prezantuar nje ushqim I cili eshte I paketuar ne gjashtë unaza, ndërsa Gumdrop riciklon dhe përpunon çamçakëz, dhe e kthen atë në çizme Wellington dhe kasa celulari. Të tjerët po bëjnë materiale paketimi nga niseshteja e misrit ose meleku te cilat jane lehtesisht te kompesueshme, ndersa dizajni I organizates Ecovative me bazë në Nju Jork ka zhvilluar materiale paketimi me bazë kërpudhash.

Këto iniciativa, të mëdha apo të vogla, na japin shpresë se mund të trajtojmë mbeturinat e paketimit. Por duhet t’ia kujtojme vetes qe ditet e vjetra dhe te mira pa paketim nuk kane ikur vertet. Ne mund të zgjedhim shishe xhami me qumësht, në vend të këtyre versioneve plastike të pakuptimta, ne mund të refuzojmë qese plastike dhe të përpiqemi shumë më shumë për të jetuar më pak të dëmshëm, siç kemi bërë ne ditët e kaluara.

Eshte e vertetuar: Qytetarët që pedalojnë drejt punës reduktojnë stresin deri në 52%!

Eshte e vertetuar: Qytetarët që pedalojnë drejt punës reduktojnë stresin deri në 52%!

Nëse jeni pjesë e këtij numri në rritje të qytetarëve që pedalojnë drejt punes, ju nuk duhet të vazhdoni të lexoni. Ju e keni vertetuar tashmë atë që ne do ju themi: bicikleta redukton ndieshem stresin. Ky është një studim I vërtetuar në rast se dikush kishte ndonjë dyshim.

Sipas një studimi të Institutit Global të Shëndetit të Barcelonës (ISGlobal), një qendër e promovuar nga Puna Sociale “La Caixa”, njerëzit që udhëtojnë me biçikletë për të punuar ose studiuar të paktën një herë në javë kanë një rrezik 20% më të ulët të vuajtjes së stresit sesa ato që lëvizin përmes një mjeti tjetër transporti. Hulumtimi, i botuar në revistën mjekësore BMJ Open, zbulon se njerëzit që ngasin biçikleta katër ditë në javë zvogëlojnë rrezikun e stresit në 52%, krahasuar me ata që kurrë nuk pedalojnë.

800 të anketuar të të gjitha moshave

Studimi gjithashtu konfirmon se rreziku i stresit është më i ulët kur mjedisi urban është më miqësor për çiklizmin, për shembull kur ka stacione publike aty pranë dhe korsi biçikletash. Projekti, i cili është pjesë e projektit Tapas dhe që ka anketuar 800 njerëz në moshën 18 dhe 69 vjeç, konkludon se një dizajn urban që merr parasysh biçikletën mund të nxisë përdorimin e këtij mjeti transporti dhe të zvogëlojë rrezikun e stresit.
"Ky është studimi i parë që fokusohet në marrëdhëniet midis çiklizmit dhe stresit të vetëvlerësuar," shpjegoi studiuesi i ISGlobal dhe autori i parë i studimit, Ione Avila-Palencia, në një deklaratë nga Europa Press.
       "Politikëbërësit duhet të promovojnë çiklizmin dhete bejne prioritet planifikimin urban"

"Ne kemi një shoqëri mjaft të stresuar dhe gjetjet e këtij studimi tregojnë se çiklizmi mund të ndihmojë në reduktimin e niveleve të stresit në popullsi", shton hulumtuesi. Drejtori i ISGlobal-it për Planifikimin Urban, Mjedis dhe Shëndetësi, Mark J. Nieuwenhuijsen, shtoi se "këto rezultate sugjerojnë që politikëbërësit duhet të promovojnë çiklizmin dhe ta japin prioritet në planifikimin urban dhe të transportit për të ulur nivelet e stresit dhe për të përmirësuar shëndetin publik dhe mirëqenien".

Rrugët nuk janë bërë për makina: bicikletat erdhën këtu të parat!

Carlton Reid, redaktor i revistës britanike 'Bike Biz', është autori i 'Rrugëve nuk janë ndërtuar për makina'. Një libër emocionues që kujton ato kohë kur gjurmët u kryqëzuan nga biçikleta dhe jo nga automjetet private.

Është puna e fundit që ka ngjallur interesin tonë dhe atë të një pjese të mirë të komunitetit çiklizues ndërkombëtar, i cili ka lavdëruar punën e tij. Rrugët nuk janë ndërtuar për makina, ka kërkuar pesë vite të gjata kërkimore, gjatë të cilave Reid u zhyt në historinë e infrastrukturës së vendit të tij për të arritur në përfundimin që i jep titull punës së tij: jo, rrugët nuk janë ndërtuar duke menduar për makinat që i ngopen ato sot.

"Origjinat e rrugëve janë të shumta dhe të ndryshme, duke përfshirë ato shtigje të udhëhequra nga kafshët", thotë Reid Ciclosfera. "Në shekullin e 19-të, çiklistët e klasës së mesme të Britanisë së Madhe dhe më vonë SHBA-të u shtynë për shtigje më të mira të pedalimit. Ka pasur fushata të tjera të ngjashme në pjesën tjetër të botës, por ato nuk ishin aq të suksesshme sa britanikët dhe amerikanët".

Fara e Shkatërrimit
Por makinat nuk morën  shume kohe per te arritur dhe, me to, shume nga problemet aktuale. Sipas Reid, automjeti privat ka pushtuar hapësirën publike në dëm të  jetës së qytetarëve. "Një ose dy makina janë në rregull, por miliona prej tyre shkaktojnë mbingarkesë dhe konflikte serioze. Përdorimi masiv i automjetit privat ka sjellë fara të veta të shkatërrimit." Nuk është për t'u habitur që libri i Reid nuk u bëri thirrje shumë vetave, sidomos të dashuruarve pas makinave.
 Reid, megjithatë, preferon të përqëndrohet në ata që e kanë përhapur atë, madje edhe brenda vetë botës motorike. Ka disa: "Edhe artikujt rreth librit janë shfaqur në revistat motorike akademike," vëren ai me pak krenari.
Duke parë të ardhmen, Reid ka një vizion të qartë: bicikletat do të rifitojnë hapësirën e tyre. Ato do ta bëjnë atë "ngadalë", por ata do të jenë atje "ditën kur qarkullimi i shumicës së makinave brenda qyteteve është i ndaluar". Dhe, pak a shumë, qytetet po bëhen "hapësira për njerëzit, dhe jo vetëm për njerëzit që ngasin." Një ndryshim modeli në të cilin këmbësorët dhe çiklistët do të luajnë një rol udhëheqës

Vënja në jetë e rrugëve të vjetra
Për ta bërë këtë ndryshim të vijë së shpejti, vetë Reid ka udhëhequr një projekt unik në të cilin ai ka nisur të rimarrë shtigjet e vjetra të biçikletave që në vitet 1930 kaluan shtetin e tij, 450 kilometra gjurmë të fshira nga harta dhe të fshehura me kalimin e kohës. "Në atë dekadë," thotë ai, "ka pasur 12 milionë çiklistë në Britani të Madhe, dy herë më shumë se në vitet 1920." Miliona njerëz në biçikleta Hercules, lider absolut i tregut britanik (sidomos në mesin e klasës punëtore) , dhe që më vonë do t'i jepte rrugë Raleigh-it, nënshkrim që do t'i blinte Hercules-it. "Pika më e lartë ndodhi në vitin 1949, kur 25% e rrugëve ishin çiklizuar", shpjegon Reid. "Që atëherë, rënia: në vitin 1973 vetëm një në çdo qind udhëtime ishte pedalim."

Reid dhe planifikuesi urban John Dales kanë nisur një fushatë, e cila ka befasuar vetë Reid. "Po shkon shumë më mirë sesa prisnim", thotë ai. "Ajo ka ngritur tashmë më shumë se 22,000 paundë (rreth 26,000 euro). Me këto para do të vazhdojmë të hulumtojmë me një objektiv të vetëm: të krijojmë kushte më të mira për çiklistët".

Një këndvështrim nga të dyja anët e xhamit ballor.

Të ndash rrugën me përdoruesit e tjerë ka rreziqe, dhe diçka që bashkon pedalues të rinj e të vjetër është frika e goditjes nga një automjet. Por, çfarë ndodh nëse jo vetëm njëri nga të implikuarit është pedalues? Një studim I bërë gjatë vitit 2014 ka treguar që 88% e pedaluesve të rregullt janë dhe drejtues automjetesh ndaj dhe është e pashmangshme që vet ata (shoferet) të përfshihen në një aksident ndërkohë që janë duke pedaluar. Historia në vijim është një e tillë, një pedaluese e rregullt që goditi një çiklist me automjetin e saj. Emrat janë ndryshuar për tu ruajtur privacia e individëve por historia vlen të prezantohet që të kuptohet që kur vjen situate në ktë pikë midis automjeteve dhe biçikletave, nuk mund të jetë “ne kundër atyre”.

-               - Shoferja

Mikesha jonë, le ta quajmë Veronika, jeton në një lagje të Boston dhe të gjithë miqtë e njohin si pedaluese të përditshme. Pedalon për dhe nga puna e saj që ndodhet 5 kilometra larg, si dhe një pjesë të mirë të detyrimeve shtëpiake I plotëson mbi pedale. Boston ka bërë shumë hapa pozitivë vitet e fundit për tu bërë një qytet ku pedalohet me kenaqësi, por Veronika ende shprehet e shqetësuar në lidhje me përplasjet. “Thuajse çdo ditë mendoj situata ku jeta ime vendoset në rrezik” thotë ajo. Edhe të ngasësh makinën në Boston nuk është e lehtë për shkak të trafikut. Shumë shoferë kanë braktisur makinat që ti shpëtojnë këtyre kushteve por edhe mbi biçikletë kanë të njëjta probleme për shkak të mungesës së vigjilencës së shoferëve. “Kur pedalon vet ke më shumë kujdes” thote ajo, “nëse jam e ndaluar në rrugë gjithmonë kontrolloj pasqyrat përpara se të nisem dhe asnjëherë nuk I bie borisë kur kam përpara një biçikletë”.

-              -  Përplasja

Gjatë një dimri posaçërisht të vështirë në Boston, pedalimi Ishte I vështirë, dhe duke mos pasur goma por dhe pajimet e duhura për atë mot, Veronika e gjeti veten duke I dhënë makinës përgjatë Shkurtit dhe Marsit. Në një ditë të tillë marsi, ndodhi aksidenti. Ajo po ecte në rrugët e ngushta të lagjes së saj dhe në një kryqezim ndali për të kontrolluar trafikun në ardhje. Sipas edhe raportit të policisë, një makinë e parkuar jashtë rregullit, I pengonte shumë fushëpamjen në kryqëzim dhe për pasojë ajo duhej të futej mjaft brënda tij për të kontrolluar për makina në ardhje. “Ndërkohë që po ecja për tu futur në kryqëzim, çiklisti u pengua me anësoren e pjesës së përparme të makinës dhe pas një përplasje në kofano përfundoi në asfalt”. Çiklisti ishte duke zbritur një kodrinë dhe e njëjta makinë që pengonte Veronikën të shikonte rrugën, pengonte dhe çiklistin të shikonte makinën që po futej në kryqëzim. Djali mbi biçikletë që e kishte vendosur një kaskë në kokë, kishte gjakderdhje nga hundët por dukej I padëmtuar. Arriti të ngrihej menjëherë dhe ajo që mbizotëronte ishte shokimi nga ngjarja. Veronika doli menjëherë nga automjeti për të parë nëse ishte mirë dhe lajmëroi menjëherë ambulancën. Gjatë pritjes për policinë dhe ambulancën kërkoi ndjesë me dhjetëra herë duke pranuar që si person që pedalon, ky ishte një gabim kryekëput I saj. Pasi djali u vendos në ambulancë për të bërë kontrolle të mëtejshme, Veronika kërkoi të shoqërohet pasi nuk ishte në gjendje të ngiste automjetin e saj.

-                - Pas përplasje

Gjatë pedalimit, Veronika identifikohet si një person me një reagim të fortë ndaj shoferëve neglizhent, ata që hapin dyert dhe ata që e përdorin borinë pa hesap. Duke menduar shpesh që mund të goditet ajo vet, dhe si do vijonte nëse do goditej, ajo u habit tej mase kur pa që djali të cilin ajo aksidentoi, po tregonte një mungesë të madhe nervozizmi. Ata nuk u konfliktuan aspak madje në ditët në vijim ata mbetën në kontakt të vazhdueshëm në lidhje me shëndetin e djalit. Pas aksidentit edhe dimri lejoi Bostonin të rrisi temperaturat, dhe Veronika la sediljen e makinës për shalën e biçikletës së saj. Pavarësisht aksidentit ajo shprehet aspak e frikësuar për veten e vet në trafik por edhe më të kujdesshme se më parë.